Wat doe je als HSP als je kantoor ruikt naar vieze voetbalsokken gemengd met dood-stinkdier-dat-er-al-3-weken-ligt, aka ‘Eau de Stink’, en iedereen rondom je een verbaal robbertje lijkt uit te willen vechten?
Ik hou helemaal niet van labeltjes en ik heb me jarenlang verzet tegen het mijne. Ik ben namelijk Hypersensitief, met grote H. Aan al die cliché-igheid zou ik niet meedoen en ik zou wel eens gaan bewijzen dat ik sterker was dan mijn labeltje. En toen belandde ik in een open office! Je weet wel, een kantooromgeving die “dynamisch” is en hippe samenwerking met de nog hippere werknemers faciliteert, een eufemisme voor ‘we wilden niet betalen voor aparte bureaus en die mensen overleven het wel’.
Dus kwam ik aan in de open office en niet zomaar een, nee meneer, een”tje” met ongeveer 300 mensen keurig in rijtjes gealigneerd. Ik kreeg bijna spontaan pluimen en nestdrang want een legbatterij heeft er niets tegen. Vijf jaar lang zat ik in die legbatterij en ik moet eerlijk zeggen dat de kwaliteit van mijn werkeieren regelmatig ook navenant was.
Aangezien ze bij mijn assemblage de filter zijn vergeten installeren, hoor ik elke nies, hoest, opsnuif van groen en véél snot – want zakdoeken moeten ze in open office land nog uitvinden – alsof iemand ze ín mijn oor zit te doen. Plastic krakende papiertjes jagen me compleet de gordijnen in en vergaderende, luide mensen aan mijn eiland doen me bijna mijn handen oppeuzelen van stress en ergernis.
Mijn olfactorisch vermogen is ook niet van de poes, Grenouille zou jaloers op me zijn, waardoor ik meestal als eerste vreemde luchtjes in de kantoortuin (nog zo’n eufemisme, een tuin hoort een heerlijke oase van rust te zijn) waarneem en intens ervaar. Brandgeur, gasgeur, chemische rommel, you name it en ik ruik het in een flits en krijg er de bijbehorende hoofdpijn gratis en voor niets bij.
Een taalfilter was ook optioneel op mijn geboortedag waardoor ik me niet kan afsluiten van gesprekken rondom me. Hoe hard ik ook probeer niet te luisteren, ik hoor toch alle gesprekken door elkaar, inclusief de ratelgang in mijn eigen hoofd. Gelukkig zaten er ook veel Japanners rondom me, als zij zaten te praten, voelde ik het gewoon aan als een kwalijk gezoem aangezien ik hen toch niet begreep. ☺
Nu, al dat scherp-staan heeft natuurlijk ook zijn voordelen, al heb ik daar lang mee geworsteld om die te ontdekken. Als er ook maar een kringeltje van een brandluchtje in de verste verte te bespeuren is, ben ik je girl om je te evacueren! Die douchegel hergebruiken van op die fantastische city trip met mijn beste vriendinnetje, brengt mij onmiddellijk helemaal terug op die reis. Een prachtige aria kan mij zó in vervoering brengen dat ik wel op wolkjes lijk te zweven. En eerlijk gezegd lijkt het mij ook maar saai om die zeer diepe emoties te moeten missen. Als je geen diepe dalen kan doorleven, kan je ook niet extreem hard genieten van hoge pieken, toch?
Ik ben naarstig op zoek gegaan naar oplossingen en een soort van ‘HSP Survival gids’ om het te overleven in zo’n prikkelende omgeving, want je kan niet altijd alles vermijden wat je prikkelt en in feite wil je dat ook niet, al is het alleen maar om gestaag de prikkelweerbaarheid wat op te bouwen.
Ik heb verschillende technieken gevonden en geprobeerd, zoals daar zijn ademhalingstechnieken of visualiseren van een beschermende bubbel rondom me en ga zo maar door. Geen van die dingen deden echt veel voor me. De visualisatie gaf me vaker de slappe lach dan iets anders omdat ik in mijn fantasie iedereen tegen de bubbel aan zag botsen en met geplet gezicht omvallen. Nu is lachen natuurlijk ook gezond, daar niet van, maar het had niet het gewenste resultaat en mijn slappe lach-aanvallen hebben me meer dan eens scheve blikken bezorgd.
Ademhalingstechnieken halen bij mij weinig uit als ik al helemaal overprikkeld ben, het lijkt wel alsof dat nog een éxtra prikkel is op dat moment.
Ik heb ondertussen ontdekt dat klassieke, instrumentale muziek luisteren op een heel zacht volume heel goed werkt voor me. Het helpt me te voorkomen dat ik overprikkeld raak, ondanks de afkeurende opmerking van mijn toenmalige baas. Ze kon kiezen, ofwel een wat asociale medewerker met oortjes in of een om zich heen bijtende en klauwende kantoorgodzilla in overdrive zonder oortjes in… Groaar
De muziek blokt de meeste gesprekken wat af, ik hoor nog wel wat rondom me gebeurt, maar het is allemaal wat afgezwakt. Beetje alsof je onder water in het zwembad toch nog gesprekken hoort, maar niet verstaat. Het is voor mij wel zo handig dat het instrumentaal is, want gezongen tekst raakt ook weer vlotjes binnen.
Als ik compleet overprikkeld ben, helpt het om me bezig te houden met iets rustigs wat ik super graag doe en waar ik positieve energie van krijg. In mijn geval is dat vluchten in mijn rijke fantasiewereld door verhalen te schrijven. Heel hard dagdromen kan ook helpen als ik geen pen en papier bij de hand heb ☺
De grote conclusie is: er bestaat niet zoals als een standaard HSP dus de aanpak om met overprikkeling om te gaan kan jammer genoeg ook niet hapklaar zijn. Belangrijk is op zoek te gaan naar wat voor JOU werkt en je niet te veel gek te laten maken als technieken en therapieën die voor iemand anders wel werken, niets voor jou doen. Volg je buik en je hart, daar zijn we goed in hoor! ☺