Dat je als ouders een groeiproces doormaakt, staat buiten kijf. Elke dag doen er zich nieuwe situaties voor waar je een adequaat antwoord voor moet bedenken. Met wisselend succes, laat dat duidelijk zijn.
Wij hebben ondertussen 2 volbloed lagere schoolkinderen in huis en de dagelijkse struggle met huiswerk kan soms zeer frustrerend werken op het gezinsleven, maar vaak ook hilarische situaties opleveren.
Nu was ik zelf als kind te braaf om goed te zijn. In mijn hele schoolcarrière heb ik niet één keer gespiekt of valsgespeeld. Zélfs niet toen de professor op de hogeschool uit het lokaal ging tijdens het examen en iets zei in de zin van “braaf zijn he mannekes” terwijl hij de deur achter zich dichttrok. Mijn mede-studenten vroegen nog welke info ik nog miste, maar ik hield halsstarrig vol. Lees: ik had nét niet mijn handen over mijn oren geschoven en ‘lalalalaaaa, ik hoor je ni-hiet’ geroepen. Wég was mijn concentratie!
Het examen werd jammer genoeg datgene waar ik niet goed op heb gescoord. En ik was waarschijnlijk de enige aangezien het – met medeweten van de prof – eerder een klaswerkje was geworden.
Heb ook maar 1 keertje straf moeten schrijven. In het vijfde leerjaar, ik weet het nog zeer goed hoe en waar en wanneer. En het was om een naar mijn gevoel belachelijke reden, ik was namelijk mijn huiswerk thuis vergeten. Tot op deze dag voel ik een aanzienlijk verontwaardigings- en onrechtvaardigheidsgevoel bij dat moment. Ik vond destijds dat ik toch wel 1 keer ‘the benefit of the doubt’ verdiende, maar dat durfde ik niet zeggen tegen “Zuster José”. Dat mens joeg me dagelijks de stuipen op het lijf. Dat streng katholiek meisjesonderwijs was echt nergens goed voor.
Blij was ik dus toen onze dochter deze week schoorvoetend aankaartte dat ze en ik citeer: ‘een heel klein beetje had gespiekt” op haar WO toets. Een kleine kanttekening die niet mag ontbreken: ze had hard voor deze toets gewerkt en goed geoefend.
Ze had meteen mijn onverdeelde aandacht! “Een beetje gespiekt? Hoe bedoel je?”, vroeg ik zeer geïnteresseerd. Ik zag dat ze een beetje een terughoudende houding aannam, beetje angstig om een vijg uit de pan te krijgen waarschijnlijk. Waar ze dat idee vandaan haalt, geen idee, zo’n strenge ouders zijn we ook weer niet.
Bleek dat ze 1 klein detail van de toets niet meer zo zeker wist en dat de juf net op dat moment met het blad met alle antwoorden voor haar neus stond. Ze heeft het netjes genoteerd en met een kleine, schattige pokerface haar toets afgegeven.
Ik ben heel vaak en in hele grote mate trots op mijn beide kinderen, maar die dag glom ik nog meer van trots! Ik heb haar uitgebreid gefeliciteerd – dat had ze echt niet zien aankomen. Want als ik 1 les wil meegeven aan mijn mini-me’s is het wel dat als een opportuniteit zich aandient in het leven, je die vooral met beide handen moet aannemen. Je moet het leven zelf in handen nemen!
Alleen zorg alsjeblieft dat je niet gepakt wordt als je spiekt… 🙂