Ik refereer vaak naar mezelf als “vertically challenged” omdat ik met m’n 1m 65 én een half – het zit em in de details – niet bepaald groot ben. Maar ik bedoel er ook mee dat het een dagelijkse prestatie is om rechtop te blijven staan. Ik ben wat je noemt in de volksmond “een beetje lomp”. Daar komt nog een persoonlijkheidskenmerkje bij dat het een eerder uitdagende strijd maakt om niet op m’n smoel te gaan. Ik ben namelijk altijd – meer onterecht dan niet – ontzettend gehaast.
Manlief is zich al jaren zeer bewust van mijn challenge en kijkt al niet meer op van een valpartijtje meer of minder. Ben zowat van elke job al thuisgekomen met de boodschap dat ik gevallen was terwijl de meeste volwassenen die ik ken, zich niet meer kunnen herinneren wanneer ze laatst vielen. Soms denk ik dat manlief vaak een mental picture maakt van mij die volledig in bubblewrap gewikkeld aan het rondwaggelen is. Het zou hem wel wat zorgen uitsparen.
Vorig jaar gingen we op familievakantie naar Frankrijk. Een viertal uurtjes rijden, iets meer in geval van verkeersdrukte. Het werd dus meer, véél meer.
We hadden regelmatig een plaspauze ingelast aan de prachtige, idyllische stopplaatsen aan de Franse snelwegen – mocht je het niet doorhebben, ja dit is sarcastisch.
Had ik wel eventjes uit het oog verloren dat ik op het moment van onze reis vochtafdrijvende medicatie moest nemen, zo die soort waarvan je om het halfuur moet gaan plassen terwijl je een vogeltjesportie water hebt gedronken. En terwijl ik al heel de dag ieders waterinname had zitten monitoren als een bezetene, kreeg ik het zelf steeds lastiger en lastiger op blaas-staat-bijna-op-ontploffen-gebied. Ik mompelde bij mezelf: “als ik er niet over praat, gaat het vanzelf wel weg, als ik er niet aan denk, gaat het vanzelf wel weg, …” Mis poes!
We waren echt ei zo na aangekomen op onze eindbestemming, we konden het zelfs in de verte al zién, maar het ging echt niet meer! Manlief moest en zou ogenblikkelijk de auto opzij zetten en me laten plassen. Jammer voor mij waren we in een uitgestrekt, glooiend landschap met veel mooie open ruimtes. Niet zo ideaal om eventjes “je broek af te trekken” zonder gezien te worden.
Gelukkig vonden we toch een veldwegje met enkele bomen tegen een klein heuveltje geplakt! Ik stoof uit de auto en verstopte me tussen de bomen.
Nu ben ik nooit goed geweest in mijn gevoeg doen in de open natuur. Zonder teveel in detail te treden, komt het erop neer dat ik vaker op mijn schoenen of broek plas dan op de arme plantjes. En nee dat is niet uit flora-devotie, maar uit pure lompheid.
Komt er nog bij dat ik van nature Miss-Hurry-Up ben en zéker als ik denk dat er elk moment een Franse boer op zijn tractor voorbij het hoekje kan getuft komen.
Je zou dus denken dat mijn pitstop op een enorm fiasco uitdraaide compleet met half aangetrokken, doorweekte broek. Maar vreemd genoeg, ging alles vlotjes.
Mijn verbazing was zo groot en mijn gehaastheid zo ingebakken, dat ik als een bezetene naar de auto begon te rennen. Manlief en de kinderen zaten al wat vreemd te kijken, want waarom rende ik naar hen toe alsof er een razende stier achter me aanzat, terwijl dat overduidelijk niet het geval was, zelfs geen Franse boer…
En toen was daar die steen die uit de grond stak en die nader en uitgebreid kennis wou maken met mijn schoen. Als in slow motion vloog ik door de lucht en viel ik met een mega harde smak, recht op mijn knieën naast de auto. Mijn hoofd had de motorkap van de auto gelukkig op een haartje na gemist want anders had ik er nog “mooier” uitgezien.
Eerst hoorde ik schatergelach uit de auto komen, want mijn kinderen zijn het ook al gewend dat mama een beetje lomp is. Het lachen verging hen echter snel toen de papa me uit de modder moest komen plukken omdat alles teveel pijn deed om zelf recht te raken.
Snikkend als een klein kind antwoordde ik ‘geen idee, ik was zo blij dat het gelukt was’ op de vraag van manlief waarom ik in godsnaam zo kwam aanrennen – hij weet namelijk allang dat dat geen goed idee is.
Ik heb de hele vakantie met paarse, gezwollen knieën en geschaafde polsen aan het zwembad rondgelopen, maar hey, ik heb zo mijn eigen talent ontdekt: ik stuiter mooi!