Ze zeggen vaak dat wanneer je kinderen krijgt, je pas begrijpt wat je ouders hebben doorgemaakt. En vorige week heb ik dat zo klaar en duidelijk mogen ervaren, dat ik niet anders kan dan dit beamen.
Er zijn al ontzettend veel dingen gesneuveld in en aan ons huis, dat we met zoveel liefde en zin hebben gebouwd, sinds we kinderen hebben. We zitten ondertussen al aan de derde sofa, er staan tekeningen op sommige stoelen en dan begin ik nog niet over de niet-meer-zo-witte verf op de muren… Misschien kan Levis die kleur opnemen in het assortiment! Het zou wel wat ouders een stap helpen overslaan. We hebben ondertussen het muggengaas in de hor van ons schuifraam al 3 maal moeten vervangen en nu kan je alweer gewoon je tasje koffie erdoorheen aangeven. Er is maar 1 hor die het wonderwel overleeft doorheen de tijd en daar waren we tot vorige week ontzettend blij mee…
We zaten afgelopen week nog steeds lekker veilig en gezond in ons kot. Technisch gesproken eigenlijk rondom ons kot, want we zaten in de tuin, maar ik wil niet muggenziften – pun intended.
Onze dochter was binnen even iets te drinken gaan halen en als ze naar buiten kwam, hoorden we haar nogal enthousiast tegen de hor meppen. Ik moet er bij zeggen dat die een beetje stroefjes opengaat en dat onze dochter het demonengeduld van haar ouders heeft geërfd.
Plots hoorde ik op nogal indringende toon “mamaaaaa, kan je even komen helpen?!”. Nu ben ik ondertussen al getraind om niet metéén te springen op elke vraag om hulp, zo blijft een mens bezig met “kan je mijn stoel beetje meer naar links zetten alsjeblieft” en “mama, ik kan niet aan de afstandsbediening” als je met je handen vol was staat en die 5 centimeter van hen vandaan ligt.
Een beetje zelfstandigheid kweken never hurt nobody toch?
Maar deze keer klonk het toch anders en ik ging toch maar eventjes een kijkje nemen. Bij het naderen van het ‘oord des onheils’ merkte ik ook dat de hor uit zijn hengsels was gekomen door het overenthousiaste meppen. No biggie, dat gebeurt af en toe nog wel, ik ging dat wel eventjes snel fixen! Tot ik op het terras aankwam en zag dat de hele hordeur eruit lag en OP de tuinstoelen en -tafel was geknald. Gevolg: een ontzettend grote scheur in onze laatste intacte hordeur, waar de hele stoel doorheen stak. Je ziet het voor je? Prima!
Als in een flits was ik terug kind…
Daar stond ik in de garage naar de borstel te zoeken. Op een centimetertje van de oude deur die daar klaarstond om weggegooid te worden. En daar stond ook nog eens een spik – maar dan echt spik-splinternieuwe wagen te blinken in de garage. Mijn vader had deze net voor een dagje meegekregen van de garage als vervangwagen. Deze auto was echt net van de band gerold, afgeleverd aan de garage en werd beetje terughoudend door de garagist meegegeven als vervangwagen.
Je hoort me al aankomen? Inderdaad, in mijn enthousiasme om mijn moeder te helpen met de keuken te poetsen was ik als een dolle naar de borstel aan het graven gegaan naast die deur en deze dus ook omver geduwd. Die deur is met de klink eerst in de blinkende motorkap geknald en heeft daar een inslag achtergelaten waar een meteoriet jaloers op zou zijn. Het was jammer genoeg niet om je een deuk te lachen.
Ik herinner me nog perfect hoe vreselijk ik me toen voelde, maar blijkbaar niet zo vreselijk als de garagist die donkergroen lachte toen mijn vader het lichtjes gewijzigde model de volgende dag terugbracht.
En toch herinner ik me niet dat mijn ouders boos hebben gereageerd. Ze waren niet blij, maar boos? Zeker niet.
Wat is dan een klein gaatje in een hordeur bedacht ik me… Ik heb dus ontzettend rustig gereageerd en besefte meer dan ooit dat ze er echt niet om heeft gedaan en dat ik niets zou bereiken met boos te worden.
Diep vanbinnen wrong het toch een beetje dat er alweer iets stuk was gegaan aan ons huis. Maar het zijn maar spullen en zo kunnen we ook door deze hordeur een drankje doorgeven zonder ze te openen… iets met een wolk en een zilveren randje…