Het was lente. Net nog niet warm genoeg voor blote benen maar wel al warm genoeg voor een rokje met panties.
Op de vijfde verdieping stond mijn bureautje al op me te wachten. Het was mijn kleine eigen plekje in die grote open office zoals je ze nu niet meer kan wegdenken uit het bedrijfsleven.
De dag begon zoals altijd, snel even door de dossiers gaan die ik de dag voordien had klaargelegd, de agenda checken zodat ik wist welke kandidaat wanneer op gesprek kwam en toch ook snel even een praatje proberen maken met mijn splinternieuwe collega’s. Ik ging al de derde week in en was er nog niet bepaald in geslaagd een echte band te vormen met mijn collega’s. Het was me al snel duidelijk geworden dat deze job een grotere uitdaging zou gaan worden dan ik initieel had gedacht.
Enkel met Caroline, een ietwat oudere dame met een heel open blik en een glimlach die een ijshotel zou kunnen doen smelten, had ik een connectie kunnen maken. Zij had me onder haar vleugels genomen en het voelde wel prettig om toch iémand te hebben die bekend aanvoelde.
Mijn eerste interview zou zo meteen van start gaan! Snel alle papieren klaarleggen en toch ook nog eerst eventjes een sanitaire stop inlassen…
Niets zo genânt dan een gesprek te moeten onderbreken omdat je blaas tegen je ligt te blaffen als een irritant keffertje.
Het toilet aan onze kant van de open office bleek defect te zijn. Geen enkel probleem, zo kon ik mijn 10 000 stappen per dag misschien wel proberen halen door aan de andere kant van het kantoor naar het toilet te gaan! Elk nadeel heb z’n voordeel, zoals onze noorderburen het zo sappig uitdrukken.
Ondertussen had ik geen tijd meer te verliezen. Een snelle opfrisbeurt en dan vlug de papieren gaan ophalen op mijn bureau.
Ik voelde ogen priemen in mijn rug. Maar dat is normaal als je de nieuweling bent op kantoor, toch?
Eens aangekomen aan mijn bureau, kwam Caroline met een vreemde blik op me afgestapt. De rest van de collega’s keken een beetje ondeugend. Oh nee, wat had ik nu weer verkeerd gedaan?
“Eum, misschien moet je eventjes meekomen naar de coffeecorner”, zegt Caroline met een toon die me overkwam als beschaamd.
Ik keek haar vragend aan maar volgde haar toch gedwee naar het keukentje om de hoek.
“Je rok zit een beetje verkeerd, ik wou het je liever eventjes zeggen voor je naar je sollicitant vertrekt”, deelt ze me mee op moederlijke toon.
Ik keek snel even en merkte tot mijn grote verschrikking dat zowat mijn hele rok omhoog in mijn panty zat én dat de hele bureau dus had moeten aanschouwen welk merk onderbroek ik doorgaans draag.
En alsof dat nog niet genânt genoeg was, hing er nog een stukje toiletpapier aan mijn schoen ook!