Ware liefde schuilt niet in grote, bombastische romantische liefdesverklaringen of belachelijk dure en nietszeggende geschenken, maar in kleine gebaartjes die recht uit het hart komen. Deze kunnen banaal lijken voor buitenstaanders, maar bulken van de betekenis voor de betrokkenen.
Dit verhaal gaat over zo’n banaal maar oprecht momentje tussen manlief – toen nog het vriendje – en mezelf.
Als we afspreken met vrienden of familie worden er wel eens verhalen uit de oude doos bovengehaald tussen flikkerende kaarsjes en knisperende glazen wijn. Vaak komt dan ‘het soepverhaal’ naar boven in het brein van manlief. Hij is de beste om het te vertellen en ik word altijd een beetje warm vanbinnen als hij het aan de feestdis met veel animo en in geuren en kleuren begint te vertellen, omdat ik dan weet dat hij het eigenlijk ontzettend lief van me vond en toch wel een beetje trots op me is.
Er is wel enige context vereist vooraleer ik het verhaal op de wereld kan loslaten. Ik ben al sinds mijn 8ste levensjaar overtuigd vegetariër. Mijn broer en ik zijn al die jaren geleden in opstand gekomen omdat we het echt niet meer zagen zitten om dode dieren op te eten. Onze ouders zijn ons hierin gevolgd en vanaf die dag, kwam er geen vlees meer binnen in het ouderlijke huis. Ik was er behoorlijk extreem in. Als ik met de fiets naar school ging, kreeg ik het al helemaal benauwd als ik per ongeluk een vliegje had ingeslikt (nochtans, goed voor de proteïne-intake!). Ondertussen heb ik ook al geleerd NIET naar roadkill te kijken als ik erlangs (of erger nog: eróver) moet rijden, anders ben ik steevast misselijk voor een uurtje. Ik at niets van op een bord waarop eerst vlees had gelegen en ik nam al zeker helemaal nooit never ever vlees vast met mijn blote handen. En nooit kwam het ook maar in me op soep te eten waarin balletjes hadden gezeten.
Maar de liefde doet iets raars met een mens. Ik ging samenwonen met mijn vriendje, een vleeseter – gelukkig voor mij geen diehard carnivoor. En aangezien ik steeds als eerste thuis was van het werk, was ik regelmatig degene die voor het avondeten zorgde. De liefde van de man gaat door de maag had ik van horen zeggen. Dus ging ik mijn liefje eens verrassen met versgemaakte soep mét –jahaa- balletjes!
Zo gezegd, zo gedaan. Met volle moed naar de supermarkt voor alle ingrediënten. Eerst beetje verloren lopen in de vleesafdeling aangezien ik daar nooit eerder kwam. Ik had eigenlijk ook al helemaal geen idee welk gehakt ik dan wel moest nemen – wat een openbaring, daar zijn sóórten in! De kans is dus groot dat de soepballetjes behoorlijk flets van smaak waren.
Met volle moed ging ik aan de slag met mijn groentjes en vlijtig verdween alles – inclusief kippenbouillon want ik zou all the way gaan nu – in mijn soeppot.
Als een ware topchef draaide ik ondertussen quenelles van het gehakt met 2 koffielepeltjes, want met mijn blote handen in gehakt zitten wroeten, dát was wel een hele viaduct te ver, love of my life of niet. Het werden dus eerder lang uitgerekte rugbyballetjes. Maar al mijn gezwoeg had zijn vruchten afgeworpen en ik had een heel bordje (rugby)balletjes voor in mijn soep!
Mijn groentjes begonnen lekker te dansen en borrelen in het kokende water en ik zwierde met veel trots mijn balletjes in de soep. Tsjakaa, deze veggie ging eens tonen uit welk vlees ze gesneden was!
Maar toen het tijd werd om mijn soep af te werken en te mixen, begon het mij te dagen dat ik misschien toch gaandeweg een foutje had gemaakt in de volgorde… Hoe kon ik nu nog mijn soep mixen als de balletjes er al in lagen?!
Gelukkig had ik nog wat tijd over vooraleer het etenstijd was en kon ik dus aan operatie ‘Red de balletjes’ beginnen. Stond ik daar met een vergiet vol platgekookte groenten, 1 voor 1 de rugbyballetjes te vissen (met een vork uiteraard!) om vervolgens de groenten terug in de pan te zwieren. Kan je nagaan wat voor uitdrukking manlief op zijn gezicht had…
Mijn man en ik herinneren ons niet of de soep nu eigenlijk lekker was of niet, maar dat is ook niet belangrijk, ze was vol met de smaak van goede intenties… Maar de volgende keer ben ik wel voorgekookte balletjes gaan halen in de supermarkt en heb ik minestrone gemaakt, die hoef je niet te mixen…