Nu doe ik doorgaans niet mee aan gender definiërend gedrag en laat ik me niet tegenhouden om dingen te proberen of te leren kennen gewoon omdat ik een meisje ben.
Maar voor sommige dingen maak ik een uitzondering. Op 1 staat alles wat te maken heeft met auto’s. Een auto dient om mij, en vaak ook mijn nageslacht, van A naar B te brengen.
Eerlijkheidshalve moet ik erbij vermelden dat van A naar B gaan vaak gepaard gaat met enkele onbedoelde omzwervingen langs C of D – een GPS is handig maar daarvoor moet je eigenlijk ook wel wat ruimtelijk inzicht hebben. Ik heb geen idee hoeveel 500 meter nu eigenlijk is en een “flauwe bocht”, wat wéét je daar nu in godsnaam mee!? Maar dit volledig terzijde…
Ik weet nog net wel met welk model van auto ik rijd, maar daar blijft het dan ook wel bij. Enige technische kennis is me totaal vreemd en ik schaam me er eigenlijk nog niet eens voor.
Bref, een auto is een functioneel ding dat me helpt om mijn dagdagelijkse ratrace tot een redelijk goed einde te brengen.
Tot er iets stuk gaat…
Als er een lampje gaat branden voor mijn neus dat er anders niet is, breekt het koud zweet me meteen uit. Brandende lampjes bij auto’s staan – in tegenstelling tot twinkelende kerstlampjes – niét gelijk aan heerlijk warme gezelligheid, maar aan een verplicht uitstapje naar de garage.
Enkel de gedachte aan de garage doet in mijn hoofd geluiden ontstaan waar Hitchcock jaloers op zou zijn geweest.
Mijn eerste reactie is dan ook ontkenning. “Als ik de auto nog eens opnieuw opstart, gaat dat lampje vast en zeker verdwenen zijn”. Maar neen hoor, dat is natuurlijk nog nóóit gebeurd.
Dan maar afspraak maken bij de garage en hopen dat manlief zo lief is om dit ‘mannentaakje’ van me over te nemen. Die emancipatie kan nog wel een weekje wachten…